Soyu tükenmiş Ulusal Hidrokarbonlar Komisyonu'nun son raporuna göre, ulusal üretim günde sadece 4.377 milyon metreküp ulaştı. Bu rakam, bir yıl önce kayıtlı 4.801 milyona kıyasla bir düşüşü temsil ediyor. Buna karşılık, Enerji Bakanlığı'na (Sener) göre, 2024'ün sonunda tüketim günde neredeyse dokuz milyon metreküptü. Yapısal açık açıktır.
İthal gazın, esas olarak Teksas'tan bağımlılığı kritik hale geldi. Kaynakları çeşitlendirme ve arzı iyileştirme planları olmasına rağmen, talebin gerektirdiği veya temel zorluğa cevap vermedikleri ritime ilerlememişlerdir: Sürdürülebilirlik kriterleri altında ulusal üretimi teşvik eden kapsamlı bir politika geliştirmek.
İsa'nın dört eksende meydan okumayı özetliyor: özel sektörün daha fazla entegrasyonu, ulaşım ve depolama altyapısına yatırım, petrol üretimi sırasında kaybedilen boş gaz kullanımı ve uyum sağlayan düzenleyici bir çerçeve. “Tüm bunları karşılamazsak, Meksika'nın iklimsel taahhütlerini yerine getiremeyeceği tehlikesiyle karşı karşıyayız.”
Amaç, 2030 civarında yüzde 38 ila 45 arasında bir nesil temiz enerji elde etmektir.
Ana darboğazlardan biri altyapıdır. Bugün, molekülün ülkenin tüm bölgelerine götürülmesini sağlayan eksiksiz bir ağ yok, çok daha az ihraç ediyor. Bu eksiklik sadece dağılımı değil, aynı zamanda yeni elektrik üretim projelerinin uygulanabilirliğini ve anahtar girdi olarak gaza bağlı endüstrilerin kurulumunu da etkiler.
Buna ek olarak, enerji sektörüne tarihsel yaklaşım, kullanımı için belirli bir strateji olmadan, bir petrol yan ürün olarak gazı çıkarmak olmuştur. Bu, onu yakalamak için altyapı eksikliği göz önüne alındığında, ilişkili gazın yakılmasına veya örtülmesine yol açtı. “Gazın sorumlu yönetimi gerçekten gereksiz yanmayı yasaklamamız gerektiğidir, bu bir zorluktur, ancak bunu başarmalısınız” diyor uzman.
Meksika, dünyada daha fazla gaz yakan on ülke arasında. İsa, Dünya Bankası verilerine dayanarak, “Ulusal tüketim için çok az gaz kullanılıyor, temelde gazın kaybolması veya yakılması” diyor. Bu uygulama sadece ekonomik bir kaybı değil, aynı zamanda güçlü bir çevresel etkiyi de temsil eder.
Ulusal Doğal Gaz Kontrol Merkezi (Cenagas), sektörün zorluklarını belirlemek için kamuoyu istişarelerini teşvik etti, ancak alıştırmalar somut çözümlerle sonuçlanmadı. Bugüne kadar, tanı ve yürütme arasında bir kopukluğu yansıtan gaz boru hatlarında yeni depolama şeması veya ilgili projeler gerçekleştirilmemiştir.
Mevcut yönetim üretimi artırmaya ve ilişkili gazdan yararlanmaya söz verdi, ancak ilerlemeler sınırlıdır. Yucatán ve Baja California Yarımadası için gaz boru hatları gibi projeler olmasına rağmen, ithal gaza bağlı olmaya devam ediyorlar. TC Energía tarafından geliştirilen güneydoğudaki kapı kanalı ve Engie'den sorumlu Mayakan gaz boru hattının genişlemesi bunun örnekleridir.
Kuzeyde Grupo Carso, ulusal ağdan tarihsel olarak bağlantısız bir bölge olan Baja California'ya gaz getirmeyi amaçladığı Centauro Gaz Boru Hattı'nı inşa edecek. Orada, CFE iki kombine döngü tesisi kurmayı planlıyor. Bununla birlikte, bu projeler, sorunun köküne saldırmayan palyatiftir, bu da daha fazla ulusal gaz üretme ihtiyacıdır.
Meksika planı, enerji egemenliği bölümünde mütevazı bir hedefi düşünüyor: ulusal doğal gaz üretimini günde beş milyon metreküp yükseltmek. Mevcut seviyeye karşı bir ilerlemeyi temsil etse de, bu rakamı pratik olarak iki katına çıkaran ülkenin toplam talebinin çok altında kalıyor.
De İsa için çözüm, sektörün ayrılmaz bir yeniden yapılandırılmasından geçiyor. Bu sadece daha fazla kuyu delmek değil, aynı zamanda açık kurallar oluşturmak, yatırım sağlamak, ilişkili gazdan daha iyi yararlanmak ve gerekli altyapıyı oluşturmakla ilgilidir. Bu unsurlar olmadan Meksika, bunun enerji güvenliği ve fiyatlar açısından ima ettiği risklerle dışarıya bağlı olmaya devam edecektir.
İthal gazın, esas olarak Teksas'tan bağımlılığı kritik hale geldi. Kaynakları çeşitlendirme ve arzı iyileştirme planları olmasına rağmen, talebin gerektirdiği veya temel zorluğa cevap vermedikleri ritime ilerlememişlerdir: Sürdürülebilirlik kriterleri altında ulusal üretimi teşvik eden kapsamlı bir politika geliştirmek.
İsa'nın dört eksende meydan okumayı özetliyor: özel sektörün daha fazla entegrasyonu, ulaşım ve depolama altyapısına yatırım, petrol üretimi sırasında kaybedilen boş gaz kullanımı ve uyum sağlayan düzenleyici bir çerçeve. “Tüm bunları karşılamazsak, Meksika'nın iklimsel taahhütlerini yerine getiremeyeceği tehlikesiyle karşı karşıyayız.”
Amaç, 2030 civarında yüzde 38 ila 45 arasında bir nesil temiz enerji elde etmektir.
Ana darboğazlardan biri altyapıdır. Bugün, molekülün ülkenin tüm bölgelerine götürülmesini sağlayan eksiksiz bir ağ yok, çok daha az ihraç ediyor. Bu eksiklik sadece dağılımı değil, aynı zamanda yeni elektrik üretim projelerinin uygulanabilirliğini ve anahtar girdi olarak gaza bağlı endüstrilerin kurulumunu da etkiler.
Buna ek olarak, enerji sektörüne tarihsel yaklaşım, kullanımı için belirli bir strateji olmadan, bir petrol yan ürün olarak gazı çıkarmak olmuştur. Bu, onu yakalamak için altyapı eksikliği göz önüne alındığında, ilişkili gazın yakılmasına veya örtülmesine yol açtı. “Gazın sorumlu yönetimi gerçekten gereksiz yanmayı yasaklamamız gerektiğidir, bu bir zorluktur, ancak bunu başarmalısınız” diyor uzman.
Meksika, dünyada daha fazla gaz yakan on ülke arasında. İsa, Dünya Bankası verilerine dayanarak, “Ulusal tüketim için çok az gaz kullanılıyor, temelde gazın kaybolması veya yakılması” diyor. Bu uygulama sadece ekonomik bir kaybı değil, aynı zamanda güçlü bir çevresel etkiyi de temsil eder.
Ulusal Doğal Gaz Kontrol Merkezi (Cenagas), sektörün zorluklarını belirlemek için kamuoyu istişarelerini teşvik etti, ancak alıştırmalar somut çözümlerle sonuçlanmadı. Bugüne kadar, tanı ve yürütme arasında bir kopukluğu yansıtan gaz boru hatlarında yeni depolama şeması veya ilgili projeler gerçekleştirilmemiştir.
Mevcut yönetim üretimi artırmaya ve ilişkili gazdan yararlanmaya söz verdi, ancak ilerlemeler sınırlıdır. Yucatán ve Baja California Yarımadası için gaz boru hatları gibi projeler olmasına rağmen, ithal gaza bağlı olmaya devam ediyorlar. TC Energía tarafından geliştirilen güneydoğudaki kapı kanalı ve Engie'den sorumlu Mayakan gaz boru hattının genişlemesi bunun örnekleridir.
Kuzeyde Grupo Carso, ulusal ağdan tarihsel olarak bağlantısız bir bölge olan Baja California'ya gaz getirmeyi amaçladığı Centauro Gaz Boru Hattı'nı inşa edecek. Orada, CFE iki kombine döngü tesisi kurmayı planlıyor. Bununla birlikte, bu projeler, sorunun köküne saldırmayan palyatiftir, bu da daha fazla ulusal gaz üretme ihtiyacıdır.
Meksika planı, enerji egemenliği bölümünde mütevazı bir hedefi düşünüyor: ulusal doğal gaz üretimini günde beş milyon metreküp yükseltmek. Mevcut seviyeye karşı bir ilerlemeyi temsil etse de, bu rakamı pratik olarak iki katına çıkaran ülkenin toplam talebinin çok altında kalıyor.
De İsa için çözüm, sektörün ayrılmaz bir yeniden yapılandırılmasından geçiyor. Bu sadece daha fazla kuyu delmek değil, aynı zamanda açık kurallar oluşturmak, yatırım sağlamak, ilişkili gazdan daha iyi yararlanmak ve gerekli altyapıyı oluşturmakla ilgilidir. Bu unsurlar olmadan Meksika, bunun enerji güvenliği ve fiyatlar açısından ima ettiği risklerle dışarıya bağlı olmaya devam edecektir.
